لحظه

 

 

 

بر آيينه كه مي گشايم<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

مي خواندم به دالان صداي رود.

درخششي پيوند شده با روانم

و

در نگاهم:

وسوسه اي جريان گرفته تا عطش.

پلكها به هم مي نهم

ـ مي داند كه مي فريبمش؟ ـ

دستها

اما

پر ز درد

سرد

چون نگاهي هرزه گرد

در اوج مي گيرد.

ـ مرواريدها , مرواريدها ـ

مي دانم

مي فهمم

به گرد خويش پي

به حضور پيوسته اش مي برم

و چنگالهايم در دهان پنهان:

كه ديدني ديگر در كار نيست؛

نه قراري.

وجود, سا عت ها, ثانيه ها

سكون, سكوت, سرزمين سايه ها.

                                                                                               تابستان ۸۳

                                                     

/ 1 نظر / 15 بازدید
isha

وسوسه اي جريان گرفته تا عطش!!!!!! در گريز اينهمه وسوسه های پاک و نا پاک ای ديگه اخرشه !