BLOWING IN THE WIND

شرق
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢٩
 

 

 

 

به وهمم هم نمی رسید ،

که " گرمه باد " را

اینهمه حرف باشد با

این تن که منم .

وقت تنگ میفشاردم و

از صیقل اراده هنوز مانده دو دانگی .

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
...
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٤:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢٠
 

 

 

خیلی زود !

 

 


 
comment نظرات ()

 
گرداب سنگین
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٥
 

 

 

ـــ  « گِرا گِرتــِـمَه ؛ » ١

     تاب ؟

             تن ِ تب کرده ، اما نه آبدار :

                                      برشته ، خشک ،

                                                               خشخاشی . 

      تاب !

             تب بر حتی علاوه نمی شود ؛

                                                      بریانی :

                       قُــل با قُــل جگر ــ اش ؛ [ جگرتو جیگر ! ]

                                                                    بدرود ؛

                                        آسایشگاه اعصاب و نسوج . 

     راست ــ اش ، زور ــ اش        

                           خیـــلی بـــرزور است بدر ِ من

                             و گر نه این گرداب سنگیــن

                               باد بــیــد لـرزان ما نبود .

ـــ « گرا گرتمه . »

     از کدامین تاب حرف میزنی ؟

                        تابِ دلغشه ی مرموز تاب عباسقلیخانی ،

                                                               فرا و فرازتر تا

                          شاید که فرود آید از ÷شت برادر ؛

تا آن وقت  « چقلی بخوریم » ٢ ؟ 

 « هوا لواطه ! »

ـــ  « گران ِ بی دوء . » ٣

     یا نکند

     بر ــ ات داشته هوا که :

                                    لیلای منکجائی ؟

                                   خیلی خوب خانم ،

                                                             داد نزن !

     به هر حال من را اینجا رد می کنم

                                                   اگر چه ،

                                            شما ، خوش ــ نا ...

 

ـــ  « گران بی دو . گران بی دو . »

     بوعطا و سلمک ــ ام را گو که شور آمد ، که واج ۴ !

     نه ، عزیزکم ؟

                         «  بــِـزرّان ، [ اَره ] بــــِـزرّان ،

                                                          آی عازیـــزکم . »

     تا در تب و تاب طیب ، شما 

                                 سرخوشان مست دل از دست ...

                           « بــــِــز ِرّانِمــَـه . » ۵

                                                     دلجوش کار ،

                                                    د ِ ــ ندارد اینجا .

         بزران ،

                   آه هی ، بزران

                                       کودک بازیگوش ؛ 

                                                              روی تاب .

                                                          شاید از فردا باز ...

ـــ  « مـــَــر عـــِــلاجـــِــم ... » :

                                          دوشهای مست دقت کنند ؛

                                                  دقت کنید لطفاً :

                                        راه تاریک است ومقصد نابدید ؛

               بر ــ دار دیدم :

                                    سیاهی تا

                           چکانا ــ آب سبلت هایتان

                        مار نکرده کرم های ایوب ما را ،

                                       همتی !

                   دست به دستم کنید شیر مادرانتان که

                     دست و دست کرده باشید از دست :

                      در گرداب سنگین یا که هایل یاکه یا

                             گردبادی ، گرانائی گران ،

                                   گرُ !  ،  گران گرُ

                                       با نه دود .

 

 

                                                    ١۴/٣/٩٠

                                                            خرم آباد ــ جینگیر آباد *

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 *  همان جن ــ گیر !

١ ــ  آتش گرفته ام با لفظ لکی .

٢ ــ  همان چرخ خوردن .

٣ ــ  آتش بی دود با لفظ لکی .

۴ ــ  با آمدن که به قرینه ی لفظی محذوف است ، همان شور

       و برانگیختگی با لفظ گیلکی گالشی .

۵ ــ  بزرّان :  با لفظ لکی کنایه از به صدا در آوردن زنگوله بخت .

       بزرانمه ، کنایه ی از سر گذشتگی آب ؛ شاید !

 


 
comment نظرات ()

 
سنگین سماع
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ۸:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٢
 

 

 

        هه   بنِا ، بنِا !   [ اَره ] نـــــــــــازارِم بنا ؛

        نازارم کِردی ، [ شیرین ] شو نِـیـلم تنی یا .

        اَر دوس به زانه ، مِه حــــــــــــالِم چویّنه ؛

        نه زِلفَ مِیّ لِه ، نه خــــــــــــــال وَ سینه .

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
نصیحت نو !
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٩:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱۸
 

 

 

 ــ  « حالی : درون پرده بسی فتنه ، 

          می رود تا آن زمان که پرده برافتد ... »

 ــ  « چه ها کنند ؟ »

 ــ  « چون حُسن ، عاقبتِ نه ی به رندی و

         زاهدی است آن ؛

           به که کار خود به عنایت ... »

 ــ  « رها کنند ؟ »

 ــ  « گر سنگ ازین حدیث بنالد ؟ »

 ــ  « عجب !

          مدار ِ صاحب : دل ِ آن حکایت ؛ 

             دل ِ خوش ،

              ادا کنند ؟ »

 

  


 
comment نظرات ()

 
اکنون
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٦:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۸
 

 

 

      لافِ عشق و

                     گِلِه ، از یار .

   ـــ  « زهی لافِ دروغ ! »

 

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
« انسانهائی که خیلی به دیگران محبت می کنند ، از نظر جنسی ارضاء نشده اند . »*
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٢:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱/۱۱
 

 

« ظلمات »

  

 

 

 

جأده پهن زیر ظلمات . سمت مخالف را برویم تا سه راهی دارائی ــ پارسی .  آه ! غنیمتی است در این بیابان :  لامپ های تنگستن ۴٠ وات . 

 

لامپ اول :

 

تازه پشت لب اش سبز شده ؛ از درون دخمه ای آفتابه به دست بیرون می زند :   می خواهد سبزی های دسته کرده ی باغ خانواده را تر و تازه کند .

 

لامپ دوم :

 

دست از بازی می کشد . آرام ، سرش را بالا می گیرد . خودش را با هییّه ی نفسی پس می کشد .  دست چپ روسری مغز پسته ای اش را نگه می دارد تا دست دیگر موهای به اصطلاح بیرون افتاده اش را زیر لچک پنهان کند . بعد ، می آویزد به کودکی که به چشمان اش خاک می پاشد .  بعد ؟ :  موهای کودک را نوازش و از گوشه ی چشم دزدی می کند .

البته که این کنش ها غریزی نیستند .  تک  تکشان ، اکتساب از واکنش های مادری جوان به احساس شرم اند ، طابق بالنعل .  اما این نمایشگری برای دخترک تنها بازی کودکانه ای است که نگاهی غریبه مجال ارائه اش می شود :  شرمی ساختگی ، و ای وای که چه کامل و شیرین بازی می کند . چشمان اش زیر این نور ، سبز خواهد شد در عکس ؟

 

لامپ سوم :

 

بقالی سر سه راه . می خواهم دو نخ چراغ بگیرم . ظلماتی است امشب .

 

ــ  سر و وضع غریبه شو نیگا .  تا حرف نزده سرتو بالا نیاریا .

ــ  بده در راه خدا . (  وارد می شود )  بده در راه خدا . (  با لبخندی دندان نما ) عمو سلام .

ــ  سلام دائی . امری داشتی ؟

ــ  گفتم یه سیگار بگیرم تا لب ترانزیت که می رم ، تنها نباشم . ( دو سکه برنزی بر کفه ی ترازو می چرخند . )

ــ  بفرما بزرگوار . قابلی نداره .  (  اول یک نخ سیگار و بعد دو عدد شکلات کشی  )

ــ  بزن .

ــ  چی دائی ؟

ــ  فندک بزن .

ــ  خدمتت بزرگوار . ( روی آتش سیگار فوت می کند )

ــ  اینارم با سیگار عوض کن .

ــ  بروی چشم . خدمتت بزرگوار .

 

روی خط سفید :  تا ترانزیت به ماشین هائی که نزدیک می شوند ، علامت می دهم .

 

لامپ چهارم :

 

چند سال پیش از مرگ عمه جان در طهران ، یادش آمد که زیر پل آزمایش بر بزرگراه فلج شده بود . انبوه ماشین ها ی سرعت گرفته در سراشیب سوت می شدند ، اما آن مزاحم دست بردار نبود : 

« نکنه سرم کلاه بره .  نکنه می خوان خفتم کنن .  کجا قراره بریم ؟ »

«  کنترل ؟ ؛  جواب این سوالو فقط وقتی می فهمم که پریده باشم وسط این خل مشنگا . »

می دوم .  وسط اتوبان ، ماشین ها را دریب می کنم . عجبا ، حیرتا ، چه کیفی . شش ، هفت ، هشت  ، آوخ ، نه ؛ اتوبوس جهانگردی . شنیده ام گویا احمق واکنش نشان می دهد و عاقل کنش : پس پرش جفت را عشق است که زمانی رکورد دارش بودم ... صدای شیپوری دور می شود . چشمانم را در رفوژ وسط باز می کنم .

 

ــ  یعنی همه ی این فکر و خیالا وسط اون  تخته و شلنگ  اومد سراغت ؟

ــ  اونا تحلیل بود جانم . اگه فکر و خیال بود که با اتوبوس جهانگردی رفته بودم . بعدشم ، اصلاً هر کی دروغ بگه ، خره !.

 

لامپ پنجم (  آویزان از پل پیاده رو ، نیمسوز می شود ) :

 

ــ  حالا تخم داری برو وسط  مرتیکه ی مشنگ .  اصلاً مرده خایه می خواد چکار ، ها ؟  جون نداری بگوزی الدنگ . وایستا ، سر صبح که شغالا اومدن سر وقت دنبلانت بهت می گم ...  اِ اِ ، نکنی ها . چیزتم خوردم  جون داداش . خر نشی سر جدت دوباره .

 

از پایه ی وسط رفوژ بالا می روم و خودم را روی عرشه بالا می کشم . برمی گردم نیمه ی رفته را از روی پل پیاده .

 

لامپ ششم :

 

کلاهم را برعکس می کنم . لبخند ، گوشاگوش ؛ با فندکی خیالی چراغ دوم را می گیرانم .  بزرگوار راست نخی را روی لت بسته ی بقالی می گیرد و می کشد . تشکر می کنم و بر آتش فوت می کنم . بر می گردم طرف پسرکی که تمام صورت براندازم می کند .

« پس چرا دستتو به کمرت نمی زنی ؟ مقلد شاش کف کرده های آبادی .»

«  قیافشو . با اون کلاه مسخره ... »  به راستی در دلش چه می گذرد ؟

چند قلاج پدر مادر دار می زنم توی صورتش و شکلاتی تعارفش می کنم که صد البته با پا می گیرد . 

باید بروم سمت مخالف . نور لامپ سایه ام را وصل می کند به سگی آنطرف جأده . به موتوری علامت می دهم . ترکی دلش را زیر گوشم خراش می دهد . سگ دنبالم می آید . می دانم که کمی پائین تر دست انداز دارد . اما با این یکی نمی شود شوخی کرد :  گویا یک پایش کوتاه است ؛ چون برای فشردن ته پدال گاز تراکتوراش یکبری شده . می زنم به شانه ی خاکی .  سگ از کنارم رد می شود . سیاه نیست .  برایش سوت می کشم . می ایستد . با نگاه یکبری نه می کند و پشت دیوار خرابه ای ناپدید می شود .

 

لامپ هفتم :

 

لازم نیست علامت بدهم . چراغ دود می کند زیر مخروط تنگستن . می زنم به دشت . « کی گفته باید حتماً از راه رفت و آمد ؟  گور بابای کفش های نو هم کرده . »

 چه خوب که خدمات شهری شامل حال اهالی اینجا نیست . مالرو بین دم اسبی ها مشخص است . فقط باید لبه کلاه را مثل نظامی ها پائین بکشم ...

 

لامپ هشتم :

... تا طرف هر چه زل بزند نتواند چشمها را ببیند . پشت سرم در تاریکی فرو می رود و بعد :  صدای آوازش اوج می گیرد تا فحش های آب نکشیده را از دیوار خانه ها بالا بکشد ؛  تا طی رساندن شام خانواده به خانه ، قوت قلبی بوده باشند  از شر آل و اجنه و غریبه های نظامی .

«  استاد درختی هم آیا به کودکی ، همینگونه تحریر خارج می کردند ؟ »

 

لامپ نهم ( منور الفکری ) :

 

زرد و قرمز . سقف پارگینگ کارگاه آتش گرفته . من هم با کنترل راه دورم هی ، خاموش و روشن اش می کنم . دزدگیر ، آژیر ، جغ جغ قفل مرکزی ،  تا که من نیز در جنون آزادی و استقلالی که طبیعت از بطن به دهلیز اهالی روستا سرازیر می کند ، شریک شده باشم :  این ضرباهنگ جانانه ی تخلیه گاز باروت خفیف ها ، کمری ها و 309 های لوله بلند ، چیزی کم ندارد ؟  بله ، صحیح است : ملودی با شکوه خلفسکی باجی جی جانف بر لیریک : « دزدمو گله می برم ؛ چوپون داره ، نمی ذاره  » .

 

ــ  ای قربون اون سر تراشیدت برم ، بز گر من . ای قربون اون چشای باباغوری و صدای انکرالاصواتت برم که حرف زدنتم ، سکوته . لامپ اضافی من !

ــ  می گم با این همه هنر مندی که کردم ، نکنه بیرونش کنن ، ها ؟  من که مطمئن نیستم ولی بالا غیرتاً هر کی نیاد ، خره .  به قلی گفتی ؟

ــ  می گن دزده کفش ما رو برده یه جای دور . هزار شکر که در آن کفش پای من نبود جناب ناظم الاطباء .

ــ  موندم تو این تاریکی چطور از این ور اومدی . بیا تو ، بیا تو دیگه .  همینجا می خوابی ؟ ...  آخه نمی گی می گیرن چپقتو چاق می کنن ...

ــ  ای بابا ، حالا چه وقته اصول دین پرسیدنه ؟  ما رو که عنقریب ، یا به جرم پخش شب نامه ی اعتراض به وضع بهداشت روستا ، یا به خاطر بالا رفتن از دیوار خونه مردم در شبی مثلاً تاریک و طوفانی با قصد تجاوز به عنف ــ  اینو بخاطر نریختن آبروی خونواده دختره قبول می کنم ــ  دستگیری می کنن . برام کارت پستال کردی ، نکردیا . می خوام تو حبس مانیفسیت کنم ، ما تحت افلاطون .  تو کفشاتو بچسب پدر آمرزیده . فعلاً ...   راستی یکی باس حساب کنه ببینیم با اداره برق چن چندیم . اصلاً چیزی باقی می مونه ته جیبمون که واسه سیم زدن انگورا کارگر بگیریم یا باس خودم خوشه ها رو نخ کنم زیر آفتاب ... ( سلام علکم ) ... می دونی که شراب بهم نمی سازه . ضمناً زعفرون و نبات و قهوه و هلش ام پای توئه ها ... (  شوما بفرمائین . غریبی نکنین ، اینجا خونه ی مام نیست . بفرمائین . )

 

 

 

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

*  قولیست از فروید علیه الرحمة ؛ که می توان بر قانون خلاء منطبق اش کرد !

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
« ... خواندن یاد بگیر یا از کوه بالا برو . » *
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ۱٢:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۱٤
 

 

 

 

 

               ( 1 )                    

 

 

 سیاکوه میان مه ،

چان به دوشی دشتی می خواند . ــ

اشباح فندق .

 

 

 

 

               ( 2 )

 

 

خارج جاده ی جمعه ، بر

ستیغ کسی کمانچه می کشد . ــ

بزها ، حلزون و من .

 

 

 

 

( 3 )

 

 

تا

خستگی ؛

سراشیبی را جا می گذارم با ،

غبار . ــ

آخ !

خاربن بادام کوهی و چنین گلهائی ؟

 

 

 

 

( 4 )

 

 

و اکنون

منم ،

بهاربی گاه . ــ

زالزالک های منتظر از زمین ...

 

 

 

 

                                     ٢/١١/٨٨ ،  روستای س‍أل بیگی ( سُهیل بیگی )

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

*  دیالوگی از فیلم « HEIDI »  ،  کارگردان لوئیجی کومنچینی ، 1952 ، ایتالیا .

 

 

 

   

 


 
comment نظرات ()

 
بازی با مهره های شیشه ای ــ قسمت ششم
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۱
 

      

«  اینها همه پَرسیدن در جهنم تحقیر و « خوارداشت » ؛ تجربه ای که حس اش معلول عاملی بیرون نیست :  برون افکنی های روح ، که دیگر برای خود احترامی قائل نیست ؛ روحی متنفر از خویش …

 

 

ماهی رفت در بیابان .  فولکلوری سرشار از جانوران وحشی  ــ  که البته ندیدمشان تا به حال ــ  و باطل السحر . فقط نمی دانم چرا کسی که شبها به ساعت معین ــ  دو ، بعد نیمه شب  ــ  دزدگیر می زند ، دعائی به گردن ماشین اش آزمایش نمی کند به جای تصورخلوت شبی دریده با دستبری به خود :  می ببینی که بر جایم هنوز .

از برجک نگهبانی خبر رخنه ی حصار را با دیده بانی جفتی نر و ماده ، ــ  به زعم خودش گرگ ــ  چماق و چراغ قوه بدست می آورد . دشت بانان امکانش را منتفی نکرده اند ؛ اگر « دشت را همه بارش عشق » بگیرد شاید ، به چشم من هم بیایند . اما همکار زمینی آقای «  باجگیر » گفته که ایشان کفش دروغگوئی ما را وارونه نعل می کرده تا اعلام خبر دیدم ، بشود گریز تنهائی برجک .

سنفونی سگهای آبادی ، عو ، عوعو ، عوعو ، عوووو ، می کشد به حاشیه ی دشت : ما می  تر سیممم . برای هم اند این پاسبانان شب : دور بادِ و دور شو شبگردان و دزدان ؛ کدام شبگرد ، کدام دزد ؟  ( حالیا ، ساکت شدند ) توهمات من ! ، تا برف زمستان نیاورد از گرگ ، خبری نیست اما من ــ که سگ پاسبان باشم  ــ  به دروغ می گویم که بر در لانه ، پنجه ها سائیده اند ــ تا گردن کج نواله نکرده تا ، توهم وظیفه نشده باشد . وظیفه که پارس ــ ترساندن شد ، فقط شرط لازم آبادی ؛ فایده اش را که کفایت نمی کند وقتی ، مفعول عمل خود  شده باشی . بیخود نواله شان را خرج می کنند . ماشین که نیستیم ؛ مستراح هم می خواهیم اما ، وظیفه شناس نه اند جان من ، خطا اینجاست که اعضای ارکستر فلارمونیک قریه « چرب و شیرین » می خورند و خوابشان می گیرد ، که قبل بی هشی بر در لانه هاشان قفل دو زبانه می زنند .

من از تاریکی هراسانم اما ، در را قفل نمی کنم ؛ کلید بر در حتی ، بهانه ی چراغ روشن .  می توانم صامت ، کشیک کش مهمانهای ناخوانده باشم :  تتاران و وحوش مرجحند به تاریکی ؛  و وقت خواب نرمش کنم ! .

دزدی که شبرو نباشد قاطر است .  چا ، چا چا ، چ چ چا ، چا چا …  دی ، بی ، بُب ، کی ، دی بی بُب کی :  روز  که پیروز می شود در را قفل کرده ، می روم دنبال کار . باقی هم بماند با حفاظ  ترسشان : کلید که پیش چشم پیداست . در لانه کیمیاگری می کنم گویا که به روز سر و کله خریداران خاکه طلا پیدا می شود . در کسوت خریدار اما ، نکند خیال دستبَری اکسیر زرکننده  بپزند ؟ چه زیرک است سگم :  جوهر جویند به بهانه ی صورت .  آنچه « من»  به دنبال اش باشد را نشانی می توانم داد ــ  اگر با میل نه گویم به اندکی ، تنها اندککی شکنجه گفته شده باشد اما ، آنچه مرا می جوید چون کنم ؟

همجنس بازمی خواند :  «  امروز در این شهر چو من یاری نی / آورده به بازار و خریداری نی ؛  آنکس که خریدار بدو رایم نی / وانکس که بدو رای خریدارم نی  »  .  مس :  تاریک و بی فضیلت اما ، غریزه ی این دزدان به ذات چه بویاست :  عشق به دنبال عاشق می گردد ؛ اکسیر به دنبال مس و گر نه ،  اثبات قدرت چون کند ؟  زر  ــ  اکسیر نمی فهمد که چیست .  ( ــ   اگه کیمیا ئی بود که لا شک قفل می زد بر درش  )  و برای زیرکترینانتان  ــ  های بیابانی ها !  ــ  حساب روی ساعت خواب می گذارم .

  

 

… تنفر:  خود آگاهی ِ زر ــ عاشقی کور، پی نوری که به دنبال تاریکی می رود اما ،  بس تاریکی ها که نور بدان راه نیافته ست .  گر جذبه را یارای خم کاری نور نبود باری ، جوالدوز « خوارداشت » که هست ؛ روزنگشای : هلا ! ای دل مسین ِ مسکین ، آنگاه که به سنگ فلاسقه زر شدی ، خود را دوست خواهی داشت . »

 

24/9/88  ، ماشین سازی  ــ‌  سامان ِ ایلیا


 
comment نظرات ()

 
« بازی با مهره های شیشه ای » ــ قسمت پنجم
نویسنده : ایلیا شوییلی - ساعت ٩:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢۱
 

 

 

     «  سرسگ بچرخانی به تواترمی دود به دنبالانش پارس می کند . بازی مهره ی اسب را عوض ادامه بدهی :  دمی دار با ساز بم صدا ولوله اش ماردور بدن که پیچ نتی را می دمد و می دود بر تندرخت  مشعل صاعقه بالاتر وبالا می درد . »

ــ  قضیه :  چند خرآبیکاررا قرار بود با « کلمسیر » نابود کنند تا کسی غیر از نگهبان نشنود .

ــ  قراربود محل مختصات گذاشت پیدایش کنیم برای بی نظمی فضا ایجاد امکان بشود شیرزنی که بین راه سوار کردیم ومی گفت دارم بلورسال یا دست ؟

ــ  اینجا ام نه نه ؟

ــ  ها ؟ بله تا نگرآن کشیک صبح باشی گرگ تونمی یاد .

ــ  حالا یه بار دیدی شانس ما .

ــ  نه با باد

و

.

.

« ساعت پنهان پارس پیرامون محدوده حتی به عروسی سری کشید . »

ــ  اسلحه گیرشکار .

ــ  پا به اصرارسمت شمال بفرستد .

ــ  شمام هی هلی برد کنید مسخره نیست ؟

ــ  پنج دقیقه پرواز صدا کنیم محل قرارمی .

« حواس به حال باشد :  این دنبال صدا کردن و مختصات سنجی راه به ده می بری ازاول اگریارآی صدای تو کار بیاری فضائی باشد با چاشنی های فعال. »

 

 

 

30/8/88 ، ماشین سازی  

 


 
comment نظرات ()